رپ فارسی، یکی از ژانرهای موسیقی زیرزمینی ایران، از اواخر دهه ۷۰ شمسی با تلاش هنرمندان مستقل و جوانی که صدای اعتراض، واقعیت و فرهنگ خیابانی را با ریتم و بیت تلفیق میکردند، متولد شد. این سبک از موسیقی، بدون هیچ حمایت رسمی، توانست مسیری پرفراز و نشیب را طی کند و به یکی از جریانهای اصلی موسیقی جوانان ایرانی تبدیل شود.
آغاز راه؛ صدای خاموشی که بلند شد
در ابتدا رپ فارسی در اتاق خواب، زیرزمینها و با میکروفنهای ساده ضبط میشد. محدودیتهای فنی، نبود پلتفرم رسمی و ممنوعیتها، باعث شد این موسیقی بیشتر به صورت فایلهای MP3 در یاهو ۳۶۰، فرومها و بعدتر سایتهای اشتراکگذاری مانند پرشینبلاگ و رپفا منتشر شود.
رپ اجتماعی تا رپ گنگ
در دهه ۸۰، رپ فارسی بیشتر جنبه اجتماعی داشت و از مشکلات جامعه، فقر، تبعیض و اختلافات طبقاتی سخن میگفت. اما با گذشت زمان، سبکهای مختلفی از جمله رپ گنگ، دیسبک، و رپ عاشقانه وارد این فضا شدند و رپرهایی مانند هیچکس، پیشرو، سروش لشگری (هیچکس)، تتلو و بعدتر یاس و زدبازی، این ژانر را به سمت حرفهای شدن هدایت کردند.
رپ در جریان اصلی؛ از زیرزمین تا سالنهای کنسرت
با قدرت گرفتن رسانههای اجتماعی و افزایش مخاطب، رپ فارسی رفتهرفته از حاشیه بیرون آمد. امروزه بسیاری از خوانندگان این سبک نه تنها در ایران بلکه در خارج از کشور طرفداران میلیونی دارند و در پلتفرمهایی مانند اسپاتیفای و یوتیوب شنیده میشوند. رپ اکنون فقط صدای خیابان نیست؛ بلکه بخشی از فرهنگ موسیقایی نسل جدید ایران است.